Ding 14

Bij het lezen van de achtergrondinformatie over Instant Messaging en de geschiedenis ervan, hoor ik opeens weer het geluidje van ICQ (I seek you) in mijn hoofd. Mijn zoon was 10, 11 jaar toen ik om de haverklap een irritant geluidje hoorde als hij wéér achter de computer zat. "Dat is ICQ mam", antwoordde hij op mijn vraag waar dat geluid vandaan kwam en dan dacht ik: zalwel, ik snap niet waar dit over gaat, maar dat is denk ik de bedoeling. Niet wetende dat ik tien jaar later zelf op mijn werk de geheimen van IM zou leren kennen. Via Google weliswaar, een modernere variant, maar in wezen hetzelfde. Wat mij opviel aan het IM gedrag van mijn zoon en later van mijn dochter, was dat ze voortdurend in contact waren met vrienden - via chat, MSN, mobiel en fysiek - maar dat het eindeloos duurde voor ze eindelijk tot zaken, lees afspraken, kwamen. Dat ging vorige week wel anders tijdens mijn collegiale chat. Binnen een paar minuten hadden Hilde en ik de nodige details omtrent Roefeldag (Vlaams woord voor snuffelen aan het onbekende) doorgenomen en concrete afspraken gemaakt over printen, verspreiden en dat soort zaken. Op het tweede chatvenster dat open stond, wisselde ik met Mariette uit hoe leuk en verrassend simpel chatten was. Moraal van dit verhaal: het medium is niet belangrijk. De context waarin je het toepast, bepaalt het nut en de manier waarop je het toepast. Tweede moraal: het eén komt niet in plaats van het ander, maar het wordt allemaal naast elkaar gebruikt. De ene keer stuur je een SMS, de andere keer bel je en als je toch achter je computer zit, chat je ook nog, in eén moeite door. Datzelfde geldt voor toepassing op het werk. En wanneer je wat inzet en waarvoor? Dat is gewoon ouderwets 'fingerspitzengefühl'.